یک چیزی تَه مغزم ماسیده که هعی انگشتم را فرو میکنم تهش عُق میزنم ولی بالا نمی آید،در عوض چیزهای دیگری می آید که نمیدانم در کدام سوراخش نهفته بود که از فرصت استفاده کردندو بالا آمدند.مثلا اینکه من مدام به چاه دستشوئی فکر میکنم و به طراح آن آفرین میگویم که سوراخِ دسشوئی مستقیم به چاه نمیرسد و یک چیزی شبیه گلو دارد که گوشی های ما در سَفرشان به چاه توالت اول از همه آنجا اتراق می کنندو برای پائین رفتن تعجیل نمی کنند مگر اینکه سیفون را بکشیم.
.
.عاه شِت !(با حرکت دستم این ابرهای خیال را کنار میزنم مثلا)

قرار نبود حساسیت فصلی ای در کار باشد
قرار نبود، نبودنت را گرده افشانی کنی

خیالت تب کرده
پاهایش را دراز می کنم تویِ تشت
پاشویه اش می کنم

شاید همین فردا زیر کامیون دراز کشیده باشم با یک ملحفهء سفید و گلبول های سفیدو قرمزم که که آسفالتِ خیابان را می ماسند مثل همان مرد که دراز کشیده بود با ملحفهء سفیدش انگار که سالهاست آنجا دراز کشیده فارغ از هیاهویِ زنده ها در سکوتِ مطلقِ ملحفهء سفید

این فکر ها هر شب دندانهایشان را تیز می کنند وتوی کمد ها قایم می شوند
این فکر ها وقتی حواسم نیست مرا هضم می کنند

همینطور شناوری
نه حل می شوی
نه ته نشین
هعی چرخ می خوری و چرخ میخوری
سرگیجهء مداومی

سرم را که می اندازم پائین فکر نکنید سر به زیرم
چش ندارم،
شما را ببینم

سرم را
رویِ شانهء چوب لباسی میگذارد،
آغوشی که در کمد جا مانده

یه موجودی هست تو خونمون اسمش کج دار مریضه
این موجود خعلی بدبخته
ما ها که تو این خونه ایم ازون بدبخ تریم

نقاشا وقتی یه اثری رو خلق می کنن فقط خلق میکنن،
سرنوشتِ اون اثر رو نمیتونن تعین کنن
اینکه 10 یا 20 سال دیگه کجاست و چه کسی ازش مراقبت میکنه
احتمال داره سرنوشتِ آدما و خالقشون هم همین باشه
فقط آفرینش